ଆସନ୍ତା କାଲିର ଚିନ୍ତା

ନବକିଶୋର ମହାପାତ୍ର

ଉପକ୍ରମ

ଆସନ୍ତା କାଲିର ଚିନ୍ତା ପୁସ୍ତକଟି ବିଶିଷ୍ଟ ଚିନ୍ତକ, ସାମ୍ବାଦିକ ଏବଂ ସମାଜ ସଂସ୍କାରକ ନବକିଶୋର ମହାପାତ୍ର (ସୁଦର୍ଶନ)ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲିଖିତ । ପୁସ୍ତକଟି କେବଳ ଏକ ସମାଲୋଚନା ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ଭାରତୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ର, ଅର୍ଥନୀତି ଏବଂ ସାମାଜିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଥିବା ତ୍ରୁଟିଗୁଡ଼ିକୁ ସୁଧାରିବା ପାଇଁ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟଖସଡ଼ା । ଲେଖକ ଏହି ପୁସ୍ତକଟିକୁ ୧୯୯୧-୯୨ ମସିହା ସମୟରେ ରଚନା କରିଥିଲେ, ଯେଉଁ ସମୟରେ ଭାରତ ଅନେକ ସାମାଜିକ ଏବଂ ଆର୍ଥିକ ଆହ୍ୱାନର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଥିଲା ।

ଲେଖକ ପୁସ୍ତକଟିକୁ ଦେଶର ସେହି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଲୋକଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ହାତରେ ଦେଶର ଅର୍ଥ, ଅସ୍ତ୍ର, ଆଇନ ଏବଂ କ୍ଷମତା ରହିଛି ଏବଂ ଯେଉଁମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଯୋଗୁଁ ବାକି ୯୫ ପ୍ରତିଶତ ଗରିବ ଏବଂ ଅସହାୟ ଲୋକ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଛନ୍ତି । ଲେଖକଙ୍କ ମତରେ, ଯେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ତାରତମ୍ୟ ଦୂର ନ ହୋଇଛି, ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଶର ପ୍ରକୃତ ଉନ୍ନତି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ । ଏହି ପୁସ୍ତକଟି ପାଠକଙ୍କୁ ଭାରତର ବର୍ତ୍ତମାନର ସ୍ଥିତି ଏବଂ ଆଗାମୀ ଭବିଷ୍ୟତ ବିଷୟରେ ଗଭୀର ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରେ । ଲେଖକ ଦେଶର ବିଭିନ୍ନ ସମସ୍ୟା ଯଥା–ଦୁର୍ନୀତି, ବେକାରୀ, ଜନସଂଖ୍ୟା ବିସ୍ଫୋରଣ, ଏବଂ ଜାତି-ଧର୍ମ ଭିତ୍ତିକ ରାଜନୀତି ଉପରେ ଆଲୋକପାତ କରିଛନ୍ତି ।

ପୃଷ୍ଠଭୂମି

ଲେଖକ ୧୯୯୦ ଦଶକର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଭାରତ ଏବଂ ସ୍ୱାଧୀନତା ପରବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରାୟ ସାଢ଼େ ଚାରି ଦଶନ୍ଧିର ଯାତ୍ରା ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରିଛନ୍ତି । ଦେଶ ଏକ ଗମ୍ଭୀର ଆର୍ଥିକ, ରାଜନୈତିକ ଏବଂ ସାମାଜିକ ସଙ୍କଟ ଦେଇ ଗତି କରୁଥିବାବେଳେ ଏହି ପୁସ୍ତକର ରଚନା ଶେଷ ହୋଇଥିଲା ।

ପୁସ୍ତକଟିର ପୃଷ୍ଠଭୂମିରେ ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତର ଆଦର୍ଶ ଶାସନ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏବଂ ଆଧୁନିକ ଗଣତନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ ଦର୍ଶାଯାଇଛି । ଲେଖକ ମହାମୁନି ମନୁଙ୍କ କାନୁନ୍‌ ଏବଂ ମହର୍ଷି କୌଟିଲ୍ୟଙ୍କ ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ରର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦେଇ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ଦିନେ ଭାରତରେ ଏପରି ଶାସକ ଥିଲେ ଯେଉଁମାନେ ରାଜକାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସରକାରୀ ତେଲ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ କିନ୍ତୁ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ନିଜସ୍ୱ ଦୀପ ଜଳାଉଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ୧୯୯୦ ବେଳକୁ ଭାରତର ସାମାଜିକ ପରିବେଶ ଏପରି ହୋଇଛି ଯେ, ଶାସକମାନେ କୋଟି କୋଟି ଜନତାଙ୍କ ଠାରୁ ଆଦାୟ ହେଉଥିବା ଟିକସକୁ ନିଜର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସୁଖ-ସୁବିଧା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରୁଛନ୍ତି ।

୧୯୪୭ ମସିହାରେ ଗୋଟିଏ ଆମେରିକୀୟ ଡଲାରର ମୂଲ୍ୟ ମାତ୍ର ୪ ଟଙ୍କା ଥିବା ବେଳେ ୧୯୯୧-୯୨ ବେଳକୁ ତାହା ୨୬ ଟଙ୍କାରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା । ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଦେଶର ଋଣଭାର ଚରମ ସୀମାରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା ଏବଂ ସରକାରଙ୍କୁ ସୁଧ ସୁଝିବା ପାଇଁ ସୁନା ବନ୍ଧକ ଦେବାକୁ କିମ୍ବା ବିକିବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା ।

୫ ପ୍ରତିଶତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଗୋଷ୍ଠୀ ଏବଂ ୯୫ ପ୍ରତିଶତ ଶୋଷିତ ଗୋଷ୍ଠୀରେ ସମାଜ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ଶାସକ, ପୁଞ୍ଜିପତି ଏବଂ ଉଚ୍ଚପଦସ୍ଥ ସରକାରୀ କର୍ମଚାରୀମାନେ ଏହି ୫ ପ୍ରତିଶତ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ଦେଶର ଅର୍ଥ, ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଆଇନ ରହିଥିଲା । ଅନ୍ୟପଟେ, ୯୫ ପ୍ରତିଶତ ଲୋକ ଥିଲେ ଗରିବ, ଦୁଃସ୍ଥ ଏବଂ ଅସହାୟ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜର ମୌଳିକ ଅଧିକାର ‘ଖାଦ୍ୟ, ପୋଷାକ ଓ ବାସଗୃହରୁ ବଞ୍ଚିତ ଥିଲେ । ସହରର ବହୁତଳ ପ୍ରାସାଦ କଡ଼ରେ ଥିବା ଫୁଟପାଥ୍‌ରେ ଲୋକେ ଜନ୍ମ ହେଉଥିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ହିଁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କୁ ଲେଖକ ‘ଫୁଟପାଥ୍-ପ୍ରାଣୀ’ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି ।

ତତ୍କାଳୀନ ରାଜନୈତିକ ପରିବେଶ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଳୁଷିତ ଥିଲା । ଲେଖକଙ୍କ ମତରେ, ରାଜନୀତି ଏବେ ଏକ ‘ବ୍ୟବସାୟ’ରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି । ନିର୍ବାଚନ ବେଳେ ଲୋକଙ୍କୁ ମାତ୍ର ୫ ମିନିଟ୍‌ ପାଇଁ ଭୋଟ୍‌ ଦେବାର ‘ନାଗରିକ ଅଧିକାର’ ମିଳୁଥିବା ବେଳେ ବାକି ୫ ବର୍ଷ ସେମାନେ ନେତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତାରିତ ହେଉଥିଲେ । ଦୁର୍ନୀତି ଏତେମାତ୍ରାରେ ବଢ଼ିଯାଇଥିଲା ଯେ, ସାଧାରଣ ଚିଠିର ଉତ୍ତର ପାଇବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କୋଚ ଦେବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା । ଏପରିକି ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିଜର ବିଲ୍‌ ପାସ୍‌ କରିବା ପାଇଁ କିରାଣିଙ୍କୁ ‘ଟିପ୍‌ସ’ ଦେଉଥିବା ଭଳି ଲଜ୍ଜାଜନକ ସ୍ଥିତି ଉପୁଜିଥିଲା ।

ଜାତି, ଧର୍ମ ଏବଂ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଭିତ୍ତିରେ ରାଜନୈତିକ ଦଳଗୁଡ଼ିକ ଭୋଟ୍‌ ବ୍ୟାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ । ଏହା ଦେଶର ଏକତା ଉପରେ କର୍କଟ ରୋଗ ସଦୃଶ ଆଘାତ ଆଣିଥିଲା । ୧୯୯୦ ମସିହାରେ ମଣ୍ଡଳ କମିଶନ ଏବଂ ସଂରକ୍ଷଣ ନୀତିକୁ ନେଇ ଦେଶରେ ଯେଉଁ ଅଶାନ୍ତି ଏବଂ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ଆତ୍ମାହୁତିର ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା, ତାହା ମଧ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି ।

୯୦ ଦଶକର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ଭାରତରେ ସନ୍ତ୍ରାସବାଦ ଏକ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲା । ପୂର୍ବତନ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଇନ୍ଦିରା ଗାନ୍ଧୀ ଏବଂ ରାଜୀବ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ପରି ନେତାମାନଙ୍କର ହତ୍ୟା ଦେଶର ସୁରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନଚିହ୍ନ ଲଗାଇଥିଲା । ସାଧାରଣ ନାଗରିକ ନିଜକୁ ଅସୁରକ୍ଷିତ ମଣୁଥିଲେ । କେବଳ ବାହ୍ୟ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ବରଂ ଦେଶ ଭିତରେ ଥିବା ଅନ୍ୟାୟ, ଅବିଚାର ଏବଂ ଆର୍ଥିକ ଅସମାନତା ଯୋଗୁଁ ସ୍ୱଦେଶୀ ଉଗ୍ରବାଦ ମଧ୍ୟ ମୁଣ୍ଡ ଟେକୁଥିଲା ।

ସେହି ସମୟରେ କାଗଜର ବହୁଳ ବ୍ୟବହାର ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ହେବା ମଧ୍ୟ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ସମସ୍ୟା ଥିଲା । ପୁସ୍ତକଟି ଦର୍ଶାଉଛି ଯେ, କିପରି ସରକାରୀ କଳ ଏବଂ ପ୍ରକାଶନ ସଂସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକ କାଗଜର ଅପବ୍ୟୟ କରି ପରିବେଶକୁ କ୍ଷତି ପହଞ୍ଚାଉଥିଲେ । ଏହା ସହିତ ଟି.ଭି. ଏବଂ ସିନେମା ମାଧ୍ୟମରେ ମଣିଷର ମାନସିକ ସ୍ଥିତିକୁ ବିକୃତ କରିବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ଚକ୍ରାନ୍ତ ଚାଲିଥିଲା, ତାହା ପୁସ୍ତକରେ ପରିବେଶର ଅନ୍ୟ ଏକ ଦିଗ ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପିତ ।

ପ୍ରମୁଖ ପାତ୍ରମାନେ

ପୁସ୍ତକଟିରେ ଲେଖକ ନିଜକୁ, ସାଧାରଣ ନାଗରିକ, ଶାସକ ଓ ପୁଞ୍ଜିପତି ଗୋଷ୍ଠୀ, ଏପରିକି ଉଗ୍ରପନ୍ଥୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପିତ କରିଛନ୍ତି ।

ଲେଖକ (ନବକିଶୋର ମହାପାତ୍ର): ନିଜେ ବର୍ଣ୍ଣନାର ସୂତ୍ରଧର । ଜଣେ ଦେଶପ୍ରେମୀ ଏବଂ ବିବେକବାନ ନାଗରିକ ଭାବରେ ସେ ସମାଜର କଟୁ ସତ୍ୟକୁ ନିର୍ଭୟରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି । ସେ ଜଣେ ସାମ୍ବାଦିକ ଏବଂ ଉଦ୍ଭାବକ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ବିଜ୍ଞାନ ଓ ସମାଜର ମିଶ୍ରଣରେ ଏକ ନୂତନ ଭାରତର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖନ୍ତି ।

ସାଧାରଣ ନାଗରିକ : ଏମାନେ ୯୫ ପ୍ରତିଶତ ଶୋଷିତ ଗୋଷ୍ଠୀ ଲୋକ । ଏହି ଶ୍ରେଣୀରେ କୃଷକ, ଶ୍ରମିକ, ଫୁଟପାଥ୍‌ ବାସିନ୍ଦା ଏବଂ ନିରକ୍ଷର ଲୋକମାନେ ଅଛନ୍ତି । ସେମାନେ କେବଳ ଭୋଟ୍‌ ଦେବା ସମୟରେ ନିଜକୁ ନାଗରିକ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବାକି ସମୟ ଶୋଷଣର ଶିକାର ହୁଅନ୍ତି ।

ଶାସକ ଓ ପୁଞ୍ଜିପତି : ୫ ପ୍ରତିଶତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଗୋଷ୍ଠୀ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ, ଏଥିରେ ଦୁର୍ନୀତିଗ୍ରସ୍ତ ନେତା, ମନ୍ତ୍ରୀ, ଅଫିସର ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ଶିଳ୍ପପତିମାନେ ଅଛନ୍ତି ।

ଉଗ୍ରପନ୍ଥୀ ବା ନକ୍ସଲପନ୍ଥୀମାନଙ୍କ: ଲେଖକ ଏମାନଙ୍କୁ କେବଳ ଅପରାଧୀ ଭାବେ ଦେଖିନାହାନ୍ତି । ତାଙ୍କ ମତରେ, ଶାସନ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ନ୍ୟାୟ ନ ମିଳିବାରୁ ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଛନ୍ତି । ସେମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ସମାଜର ଏକ 'ବିସ୍ଫୋରଣ' ମାତ୍ର ।

ବିଷୟବସ୍ତୁ

ଲେଖକ ପୁସ୍ତକଟିକୁ ୨୭ଟି ପ୍ରମୁଖ ବିଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରିଛନ୍ତି । ସେସବୁରେ ସେ ଦେଶର ପ୍ରତିଟି ସମସ୍ୟାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ବିଶ୍ଳେଷଣ ଏବଂ ସମାଧାନର ବାଟ ବତାଇଛନ୍ତି ।

ଲେଖକଙ୍କ ମତରେ, କେବଳ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ସୈନ୍ୟ ଏବଂ ବନ୍ଧୁକ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଆଧୁନିକ ବିଜ୍ଞାନ ଯୁଗରେ ଦେଶରକ୍ଷା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ । ସେ ପରମାଣୁ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟାର ବ୍ୟବହାର ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଛନ୍ତି । ଶତ୍ରୁକୁ ଦମନ କରିବା ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ଜରୁରୀ । ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ, ଦେଶ ଭିତରେ ଥିବା ସନ୍ତ୍ରାସବାଦକୁ ଦମନ କରିବା ଅପେକ୍ଷା ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ୟାକୁ ବୁଝିବା ଏବଂ ମାନସିକ ଚିକିତ୍ସା କରିବା ଉପରେ ସେ ଜୋର୍‌ ଦେଇଛନ୍ତି ।

ସ୍ୱାଧୀନତାର ଅସଲ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାଗରିକଙ୍କ ପାଖରେ ମୌଳିକ ସୁବିଧା ପହଞ୍ଚିବା । ଲେଖକ ଦୁଃଖର ସହିତ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି ଯେ, ସହରରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଅଟ୍ଟାଳିକା ପାଖରେ ଥିବା ଫୁଟପାଥ୍‌ରେ ଲୋକେ ଜନ୍ମ ହେଉଛନ୍ତି ଏବଂ ସେଠାରେ ହିଁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଛନ୍ତି । ଗାଁର କୃଷକମାନେ ବର୍ଷର ଅଧିକାଂଶ ସମୟ ବେକାର ରହୁଛନ୍ତି । ଲେଖକ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାଗରିକଙ୍କୁ ଅବସର ବୟସରେ ପେନ୍‌ସନ୍‌ ଏବଂ ମାଗଣା ଚିକିତ୍ସା ସୁବିଧା ମିଳିବା ଉଚିତ ।

ଲେଖକ ଏକ ନୂତନ ଶିକ୍ଷା ନୀତିର କଳ୍ପନା କରିଛନ୍ତି । ପିଲାମାନଙ୍କୁ କେବଳ ପାଠ ପଢ଼ା ନଯାଇ ସେମାନଙ୍କର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ପାରଙ୍ଗମତା ଅନୁସାରେ ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯିବା ଉଚିତ । ଯିଏ ସାହସୀ ତାକୁ ସୈନ୍ୟବାହିନୀ ପାଇଁ ଏବଂ ଯାହାର କଳା ପ୍ରତି ରୁଚି ଅଛି ତାକୁ ସେହି ଅନୁସାରେ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ । ଏହା ଦ୍ୱାରା ଦେଶରେ ବେକାରୀ ସମସ୍ୟା ଦୂର ହେବ । ଦେଶର ଆୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମାନ ଭାବେ ବଣ୍ଟନ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ । ଲେଖକ ଦର୍ଶାଇଛନ୍ତି ଯେ, ଜଣେ ସରକାରୀ କର୍ମଚାରୀ ଅଜସ୍ର ସୁବିଧା ପାଉଥିବା ବେଳେ ଜଣେ କୃଷକ କିଛି ପାଉନାହିଁ । ସେ ଆୟର ଏକ ସୀମାରେଖା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇଛନ୍ତି । ଫଳରେ ଯେପରି ଧନୀ ଏବଂ ଗରିବ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟବଧାନ କମ୍‌ ରହିବ । ଲେଖକ ଜାତି ଏବଂ ଧର୍ମ ନିର୍ବିଶେଷରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସମାନ ଆଇନ ଏବଂ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ ଜନ୍ମ ନିୟନ୍ତ୍ରଣର ସପକ୍ଷରେ ଯୁକ୍ତି ବାଢ଼ିଛନ୍ତି । ସେ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ଧର୍ମ ନାମରେ ଅଧିକ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ କରିବା ଦେଶର ଆର୍ଥିକ ମାନଦଣ୍ଡ ପାଇଁ କ୍ଷତିକାରକ । ଭାରତମାତାଙ୍କ ପାଖରେ ସମସ୍ତ ସନ୍ତାନ ସମାନ ହେବା ଉଚିତ । ସେ କୁଟୀର ଶିଳ୍ପ ଏବଂ କ୍ଷୁଦ୍ର ଶିଳ୍ପକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଦେବାକୁ କହିଛନ୍ତି । ଦୈନନ୍ଦିନ ବ୍ୟବହାର୍ଯ୍ୟ ଜିନିଷ ଯଥା—ସାବୁନ, ତେଲ, ପାଉଡର ଆଦି କେବଳ ଛୋଟ ଶିଳ୍ପମାନଙ୍କରେ ତିଆରି ହେବା ଉଚିତ ଏବଂ ବଡ଼ ଶିଳ୍ପମାନେ କେବଳ ରପ୍ତାନୀ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଜିନିଷ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ । ସେ ଖଣିଜ ସମ୍ପଦ ରପ୍ତାନୀକୁ ବିରୋଧ କରିଛନ୍ତି, କାରଣ ଏହା ଆମର ଭବିଷ୍ୟତ ବଂଶଧରଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀଛଡ଼ା କରିଦେବ ।

ଲେଖକ ଋଣ ଉପରେ ସୁଧ ହାର କମାଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇଛନ୍ତି । ସେ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ଉଚ୍ଚ ସୁଧ ହାର ଦ୍ୱାରା ଋଣକର୍ତ୍ତା ଦେବାଳିଆ ହୋଇଯାଉଛନ୍ତି । ସେ ସରକାରୀ ସବ୍‌ସିଡି ପ୍ରଦାନରେ ଥିବା ଜଟିଳତା ଏବଂ ଠକାମିକୁ ମଧ୍ୟ ଉଦାହରଣ ସହ ବୁଝାଇଛନ୍ତି ।

ଲେଖକଙ୍କ ମତରେ, ଦୁର୍ନୀତି ଆଜି ଏକ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ସମସ୍ୟା ସାଜିଛି । ଜଣେ ସାଧାରଣ ଚିଠିର ଉତ୍ତର ପାଇବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଲାଞ୍ଚ ଦେବାକୁ ପଡ଼ୁଛି । ସେ ଏମ୍‌.ପି. ଏବଂ ଏମ୍‌.ଏଲ୍‌.ଏ.ଙ୍କ ପେନ୍‌ସନ୍‌ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ବିରୋଧ କରିଛନ୍ତି । ସେମାନେ ନିଜେ ନିଜର ଦରମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବା ଅନୈତିକ ବୋଲି ସେ ମତ ଦେଇଛନ୍ତି ।

ଉପସଂହାର

‘ଆସନ୍ତା କାଲିର ଚିନ୍ତା’ ପୁସ୍ତକଟି କେବଳ ଭାରତୀୟ ସମାଜର ଏକ ଚିତ୍ରାଙ୍କନ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ଦେଶର ବର୍ତ୍ତମାନର ଦୁରବସ୍ଥା ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତର ସମ୍ଭାବନାକୁ ନେଇ ଏକ ମାନସିକ ମନ୍ଥନ । ଲେଖକ ଜଣେ ସାମ୍ବାଦିକ, ଚିନ୍ତକ ଏବଂ ଦୂରଦ୍ରଷ୍ଟା ଭାବରେ ଲେଖକ ସମାଜର ସେହି କଟୁ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ସାମ୍ନାକୁ ଆଣିଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଅନେକ ସମୟରେ ଆମେ ଜାଣି ମଧ୍ୟ ଅଣଦେଖା କରିଥାଉ ।

ସ୍ଵାଧୀନତାର ଏତେ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ଦେଶର ଅର୍ଥ, ଅସ୍ତ୍ର, ଆଇନ ଏବଂ କ୍ଷମତା କେବଳ କେତେକ ମୁଷ୍ଟିମେୟ ଲୋକଙ୍କ ହାତରେ ରହିଥିବାରୁ ଲେଖକ କ୍ଷୋଭ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି । ଏହି ଆର୍ଥିକ ଏବଂ ସାମାଜିକ ତାରତମ୍ୟ ଦୂର ନ ହେଲେ ଆମ ଗଣତନ୍ତ୍ର କେବଳ ଏକ ଧୋକାବାଜି ହୋଇ ରହିବ ବୋଲି ସେ ନିର୍ଭୀକ ମତ ଦେଇଛନ୍ତି ।

ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ଭୋଟ୍‌ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ନେଇ ଲେଖକଙ୍କ ଆକ୍ଷେପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମାର୍ମିକ । ଦେଶର ପ୍ରତିଟି ଲୋକ ପେଟପୂରା ଖାଦ୍ୟ, ପିନ୍ଧିବାକୁ ବସ୍ତ୍ର ଓ ରହିବାକୁ ବାସଗୃହ ପାଇପାରିଲେ ଯାଇ ପ୍ରକୃତ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଏବଂ ସ୍ୱାଧୀନତା ସାର୍ଥକ ହେବ ବୋଲି ଲେଖକ ମତ ଦେଇଛନ୍ତି ।

ଲେଖକ ନିଜର ବୈପ୍ଳବିକ ଚିନ୍ତାଧାରା ମାଧ୍ୟମରେ ସମାଜର ବିଭିନ୍ନ ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ମଧ୍ୟ ବତାଇଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ମତରେ, ଶିକ୍ଷା ପିଲାମାନଙ୍କର ରୁଚି ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ପାରଙ୍ଗମତା ଅନୁସାରେ ହେବା ଉଚିତ । ଜଣେ ସାହସୀ ପିଲାକୁ, ତେବେ ତାକୁ ଅପରାଧୀ ନ କରି ସୈନ୍ୟବାହିନୀ ପାଇଁ ତାଲିମ ଦିଆଯାଉ ବୋଲି ଲେଖକଙ୍କ ମତ । ଏହି ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ବେକାରୀ ସମସ୍ୟା ଦୂର ହେବା ସହ ଦେଶର ମାନବ ସମ୍ବଳର ସଠିକ୍‌ ବିନିଯୋଗ ହୋଇପାରିବ ।

ଆର୍ଥିକ ସଂସ୍କାର ପାଇଁ ସେ ଆୟର ସମବଣ୍ଟନ ଏବଂ ସୁଧ ହାର ହ୍ରାସ ଉପରେ ଜୋର୍‌ ଦେଇଛନ୍ତି । ସୁଧ ହାର ବୃଦ୍ଧି ପାଇବା ଦ୍ୱାରା ଋଣକର୍ତ୍ତା ଦେବାଳିଆ ହେବା ସହ ଜିନିଷପତ୍ରର ଦାମ୍‌ ମଧ୍ୟ ବଢ଼ୁଛି ଓ ତାର ସିଧାସଳଖ ପ୍ରଭାବ ସାଧାରଣ ଖାଉଟି ଉପରେ ପଡ଼ୁଛି । ଦେଶର ପ୍ରାକୃତିକ ଖଣିଜ ସମ୍ପଦକୁ ବିଦେଶକୁ ରପ୍ତାନୀ କରିବାକୁ ସେ ‘ଗଜ-ମୂର୍ଖାମି’ ଏବଂ ‘ଲକ୍ଷ୍ମୀଛଡ଼ା ନୀତି’ ବୋଲି କହିଛନ୍ତି ।

ପୁସ୍ତକଟି ଦେଶର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ସୁରକ୍ଷା ଏବଂ ସନ୍ତ୍ରାସବାଦ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଗମ୍ଭୀର ଚେତାବନୀ ଦିଏ । ଲେଖକଙ୍କ ମତରେ ସନ୍ତ୍ରାସବାଦ କେବଳ ବାହ୍ୟ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ନାହିଁ, ବରଂ ସମାଜରେ ନ୍ୟାୟ ନ ମିଳିବା ଏବଂ ଅତ୍ୟଧିକ ଆର୍ଥିକ ଅସମାନତା ଯୋଗୁଁ ଜନ୍ମ ନିଏ । ସରକାର ଅସଲ ଦୋଷୀଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ନ ଦେଇ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କୁ ଶୋଷଣ କରି ଚାଲିଲେ, ଏହି ସନ୍ତ୍ରାସବାଦ କେବେବି ଶେଷ ହେବନାହିଁ ।

ପୁସ୍ତକଟି ଆମକୁ ଆତ୍ମସମୀକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରଚୋଦିତ କରେ । ଏହା କେବଳ ସମସ୍ୟାର ଜାଲ ବିଛାଇ ଦିଏନାହିଁ, ବରଂ ଜଣେ ଦକ୍ଷ କାରିଗର ଭଳି ତା’ର ସମାଧାନର ବାଟ ମଧ୍ୟ ଖୋଲିଦିଏ । ଦେଶର ପ୍ରତିଟି ସଚେତନ ନାଗରିକ, ଛାତ୍ର ଏବଂ ବିଶେଷ କରି ଯୁବପିଢ଼ି ପାଇଁ ଏହି ପୁସ୍ତକଟି ଏକ ଜରୁରୀ ପାଠ୍ୟ ।